10-08-08

Reis Bon Vivant Engeland 2006

Het geheim van de rode lijn

Vorig jaar hebben wij op onze eerste reis met de Bon Vivant één en ander meegemaakt wat sommigen als spectaculair en buitengewoon durfden te noemen.  Toen had ik echter al duidelijk gemaakt dat dit geen gewoonte mocht worden.  Alhoewel we deze keer geen roerproblemen hadden, geen Mayday’s moesten uitsturen, geen gescheurde zeilen of leeggelopen waterzakken hadden, hebben we toch “andere”, zij het positievere avonturen meegemaakt.  De opeenvolging van al die, soms zéér kleine en op het eerste zicht onbelangrijke ervaringen, geven ons iedere dag meer vertrouwen en zekerheid in de zeilerij.

Hieronder hebben wij onze belevenissen in 3 weken vakantie beknopt neergeschreven.  Iedere marina waar wij één of meerdere nachten verbleven, hebben wij een quotering meegegeven.  Zoals alle onderstaande indrukken is ook deze quotering natuurlijk zeer persoonlijk.  Toch kan het nuttig zijn voor achterkomende zeilers om de plus- en minpunten van een haven vooraf te kennen.

Here we go !

Dag 1 : 5-8-2006 : Blankenberge-Nieuwpoort

Met woelige zee uit onze thuishaven Blankenberge vertrokken richting Nieuwpoort.  Het begin van onze 3 weken vakantie (joepie).  De eerste keer in mijn leven om 3 weken vakantie na elkaar te hebben en sinds lang in augustus ipv juli.  Hopelijk genieten we van net zo’n mooi weer als die gelukkigen in juli. 

Waar hebben we goesting naar ? Vlees, veel vlees, hoe sappiger hoe beter.  Dus op naar de “Vierboete” en elk een ferme steak bearnaise binnengeslokt.  Onze reis is begonnen !

Liggeld : 1 dag 13€

Marina WSKLuM : 9/10

Minpunt : ver van centrum

Pluspunt : zeer goed restaurant aan de marina 

Dag 2 : 6-8-2006 : Nieuwpoort-Ramsgate

Ah ja, onze planning ?  Wel we hopen om het kanaal over te zeilen naar Ramsgate en dan in dagtochten “misschien” tot aan Isle of Wight te geraken.  Maar tussen plannen maken en realiteit ligt er evenveel verschil als tussen mannen en vrouwen….  Enfin, rond 9u20 de geul van “het nieuwe Knokke” achter ons gelaten en vol courage de drukst bevaren waterweg ter wereld op.  Geloof me : we hebben alles geprobeerd, maar de wind was dien zondag in congé.  Het water zo glad als een spiegel, net één olieplas.  Nà één uur zuchten en nog meer zuchten, geen ontkomen meer aan :de motor aan !  Al moeten we ze de volle 50 Nm gebruiken, waar dient ze anders voor ?  Dus tuf-tuf naar de shipping lane.  Spannend zulle, zo voor de eerste keer dien autostrade over te moeten steken.  En het moet gezegd : enorm content dat we AIS aan boord hebben.  Leren kennen door een info avond gegeven door Eric Neels en later dan bijgestaan door Pol De Caluwe, hebben wij zo onze eerste stappen gezet in het navigeren via GPS, Laptop en AIS. 

Geen enkele tanker noch container-flatgebouw is moeten uitwijken voor onze Bon Vivant.  Eens aan de overkant van die snelweg, kwam de wind op !  Maar blies ze  toch wel uit de richting zeker waar wij heen wilden …  Dedju.  Dus onze 18 pk bleef zijn toeren maken.  Oh ja, om gans de luierik te kunnen uithangen, al ettelijke mijlen onzen “Antoine” aan het werk gezet : de autopilot (nuttig ding, jong!).  Met tijd over dachten wij de vin van een dolfijn te zien opduiken een paar meter van ons.  Maar ze verdween echter even vlug als dat ze gekomen was.  ’t Zal wel een “misse” geweest zijn zekerst ….

Op al onze zeiluitstapjes hadden we steeds contact met het land.  Maar nu, voor het eerst sinds onze prille beginpasjes : geen land meer te bespeuren !  360° water rondom ons.  En nog meer bangelijk nieuws : geen GSM ontvangst meer !!  Stel je voor zeg, in deze tijd, niet meer kunnen sms’en…

Dan komt het moment dat Engeland in zicht komt : eerst vaag en onzeker, maar steeds scherper zien we de contouren van dit machtige eiland. Een momentje om vast te houden…

Ramsgate probleemloos binnengelopen en … champagne bovengehaald !   Tijdens eten (zéér lekkere gemarineerde kipfilet met tomaatjes) 2de fles gekraakt : beetje dronken in coma gevallen …

Dag 3 : 7-8-2006 : Ramsgate

Rustdag nà onze eerste overtocht.  Hebben we verdiend vonden wij.  Alles rustig gehouden : spek en eieren als ontbijt, lekker douchke, en rond de middag de stad gaan verkennen.  Verrassend leuke plaats : gezellige winkelstraten en toffe bars aan de haven.  Belangrijkste aankoop : plankje om te vissen (later hopelijk meer hierover).

’s Avonds lekkere maaltijd aan boord : varkenslapjes met erwten en aardappelen, met verse pudding met speculoos als dessert !  Jamie, jamie…

Liggeld : 2 dagen 44 €

Ramsgate West Marina : 8/10

Pluspunt : gratis wireless internet

Dag 4 : 8-8-2006 : Ramsgate-Dover

Mooi weer om dagtochtje naar Dover te maken.  Deze keer weer een waanvoorstelling (?) : de snoet van een zeehond…  Blijkbaar hebben we teveel geboft want halverwege viel wind weg en motor aan.  Dover Port Control gevraagd om effe 3 Carferries tegen te houden zodat wij binnen konden.  “No Problem m’am, give it your best speed” hoorden we en zo stoven wij vlak voor de neus van zo’n mastodont de Eastern Entrance binnen.  Plaatsje gevonden in het Grandville dock (achter een sluisdeur).  Zéér vriendelijk ontvangen en wij met uitgebreide info-brochure ’s avonds de stad gaan verkennen.  Duidelijk minder geliefd dan Ramsgate (toch onze indruk), maar wel héél toffe English Pub gevonden : The Eight Bells.  Zeker een aanrader kwa stijl, gezelligheid en kwaliteit van het eten.  Voor de leken onder ons : in Engeland moet je alle drank en eten zelf aan de bar bestellen…

Dag 5 : 9-8-2006 : Dover

Heerlijk broodjes gebakken in ons oventje en rond 11u op stap naar Dover Castle.  Lastige beklimming, maar daarboven wel de moeite waard !  Natuurlijk vergeten onze uurwerken aan te passen aan Engelse tijd dus één uur te vroeg op onze rendez-vous met de gids voor een rondleiding in de Wartime Tunnels (aanrader) !  Daarna op eigen houtje het kasteel en zijn domein uitgekamd.  Zeker de moeite als je in de buurt bent.

Op de terugweg inkopen gedaan om ’s avonds kip met rijst en curry te verorberen.  Mooie dag gehad. 

Liggeld : 2 dagen 42 €

Dover Grandville Dock : 7/10

Pluspunt : gratis wireless internet

Dag 6 : 10-8-2006 : Dover-Eastbourne

Met een betrekkelijke veel-wind voorspelling (4-5 met pieken naar 6 vanuit Noord-West) bij het openen van de sluisdeuren rond 9u35 Dover verlaten voor een 45 Nm naar Eastbourne.  Het ging snel, zéér snel bij momenten : stroom mee en windstoten dreven onze Bon Vivant volgens onze log naar 7,5 knopen.  Eén moment bangelijk scherp (lees scheef) gevaren voor een 30-tal seconden.  Grootschoot niet willen lossen en boot zoefde door het water.  Dit zijn de ogenblikken waarop je hoopt dat de helmstok niet afbreekt, want je voelt de boot willen oploeven en de  krachten op je roer toenemen.  Toen gedurende die halve minuut wel even onze grenzen afgetast…

Daarna genua-zeil verminderd (we zijn vertrokken met 2 reven), waarna het varen rustiger werd.  Tot aan Dungeness kunnen zeilen, maar dan kwam de tegenstroom + wind pal uit het westen.  Motor aan en tergend traag voorbij de blauwwitte vuurtoren gekropen.  Eén uur lang hebben we rekening moeten houden met een sterke tegenstroom, die geleidelijk aan draaide en uiteindelijk in ons voordeel stroomde.  Plots een wonder : een dolfijntje !  We lezen daar veel over maar nu zwom er ééntje op zo’n 30m achter ons.  Fantastisch !

Eastbourne Souvereign Harbour kwam in zicht maar er stond verdacht weinig water !  Voor de zekerheid op kan. 17 toestemming om een veilige binnenvaart gevraagd.  “No problem as long as you follow the buoyed channel”.  Wel ik kan je verzekeren als je de eerste keer daar binnenkomt en je ziet de dieptemeter minderen van 10 naar 5-6 feet, en je zelfs tussen de koppen niet echt weet waar de geul juist naartoe loopt, dat je hart effe in overdrive gaat…  De “buoyed channel” was er wel degelijk (alhoewel de boeien zelf al op het zand lagen).  Voorzichtigweg verder gevaren en eens in de sluis daalde de adrenaline in ons bloed terug.  Toch voor even, want toen ze de deuren openzetten en de sluis zich vulde met water, kregen we het opnieuw aan onze tikker.  Spectaculair vinden wij, maar wel een zéér goed systeem om te zakken en te stijgen.  Eens binnen een mooi plaatsje gezocht en … honger gestild met … elkaar!

Dag 7 : 11-8-2006 : Eastbourne

Zéér mooie en volledig uitgeruste jachthaven met volop in aanbouw zijnde appartementsblokken.  In onmiddellijke nabijheid een groot winkelcentrum met een ASDA megawinkel (24u/dag open !), cinema en restaurant(s).  Bus genomen naar Eastbourne-centrum (let op dat je aan de juiste kant van de weg staat… ze rijden hier dus links…J. ) Centrum zag er veelbelovend uit, maar toch richting station getrokken om de trein te nemen naar Rye, een oud vestingstadje een 50 km terug noordwaarts.  De schrik om aanslagen zit er duidelijk in bij de Engelsen : veelvuldig omroepen van “beware of your lugage”, controles in treinstations en op de trein zelf.

Rye, alhoewel zeer toeristisch, bleek een voltreffer.  Veel antiekzaakjes, smalle straatjes, een 9-tal bezienswaardigheden (die we één voor één bezocht hebben), en … een droogvallend haventje.  In de late namiddag echt Engels gedaan : English Tea with cake (spunch) genuttigd in zo’n oer-Engels teahouse (Peacock).  Tof !

Train back to Eastbourne en langs de Seafront (prachtige pier) op ’t gemakjes terug naar Souvereign Harbour.

Véél te laat om nog te beginnen kokkerellen dus in het winkelcentrum ribbetjes binnengeslokt bij Frankie’s en Bennie’s.  Nog enkele inkopen bij Asda gedaan en dan voor de verandering (we kunnen toch niet iedere avond “proberen” een kindje te maken) de moderne technologie aan het werk gezet : een DVD film gehuurd (ook in datzelfde winkelcentrum) en rond 22u30 een razend spannende film (Firewall) gezien. 

Dag 8 : 12-8-2006 : Nog steeds Eastbourne

We liggen nog steeds in Eastbourne-marina.  De weergoden willen blijkbaar niet mee : 5-6 Bft uit West.  Geen weer voor ons om buiten de veilige beschutting van de haven te komen.  Dus lekker lang uitgeslapen en nà een stevige brunch en een paar klusjes aan boord (uitstippelen route, verbeteren ophangsysteem kegel, siliconen hier en daar, en … peeling ??!), op naar Eastbourne centrum aan boord van een dubbeldekker (natuurlijk in bovenetage gezeten).  Het weer was grijs met nu en dan regen (echt Engels dus) : shopping en rond 16u (ja wij hebben nu éénmaal een eigenzinnig eetschema) HET Engelse Nationale gerecht geproefd : Fish & Chips !  Eén van de dingen die je zeker eens moet gedaan hebben in je leven.  Daarna hemel en aarde verzet om een Internetcafé te vinden om het weerbeeld van de komende dagen te bekijken.  Morgen (zondagnamiddag) geven ze een tijdelijke weersverbetering.  We willen geen risico’s nemen om Beachy Head te ronden en zo Newhaven aan te lopen.  Slechts 15 Nm maar toch…  We zien wel.

’s Avonds aan boord gekookt : Biefstuk met aardappelen en sla en tomaten.  Mmmm…

Liggeld : 3 dagen 82 €

Marina Sovereign Harbour : 9,5/10

Minpunt : 0,20 £/minuut internet

Pluspunt : enorm grote propere en mooi afgewerkte douchecabines

Dag 9 : 13-8-2006 : Eastbourne-Brighton

De weersverbetering kwam er vanaf de middag, dus profiteerden we ervan om lang uit te slapen.  Diesel en water bijgevuld, inkopen in ASDA gedaan en rond 14u15 de sluis binnengevaren.  Samen met een 4-tal boten richting Beachy Head. Oh ja, de plannen een klein beetje bijgestuurd : ipv naar Newhaven varen we rechtstreeks naar Brighton (slechts 7 Nm verder).  Indien het slechte weer zich verder zet, liggen we beter enkele dagen in Brighton Marina dan in Newhaven : kwestie van meer mogelijkheden te hebben.

Dus met een 3 Bft West traagjes richting de te nemen kaap.  We zagen ze aankomen, maar veel konden we er niet tegen beginnen : plots zette men de hemelsluizen open en bakken water viel uit de lucht ! Donder en bliksem hoorden en zagen we stuurboord van ons.  Waar enkele minuten geleden nog Eastbourne en de cliffs lagen, was enkel nog één grijze mistige massa te zien.  De 2 jachten die dicht bij de kust dreven, haastten zich naar diepere zee waar ze net als wijzelf, net op de scheiding van hel en hemel vertoefden.  Alle vier hadden we onze genua ingerold omdat de wind volledig weggevallen was.  Het onweer bleef zo’n 10 minuten aanhouden waarna het verder voorbij ons trok.  De wind bleef nog lange tijd op zich wachten, zodat er niets anders op zat dan de motor bij te zetten.  Eens voorbij de rood-witte vuurtoren kregen we stroom mee en wakkerde de wind terug aan zodat we met gemiddelde van 6 knopen naar de pieren van Brighton zoefden.  Nog 2x werden we getrakteerd op zoet vertikaal water vooraleer we veilig en wel om 18u15 de Marina binnenvoeren.  Het zag er allemaal mooi uit, maar we hadden enkel nog zin in een wit wijntje en scampi’s met tagliatelle in curry saus.  Slaapwel…

Dag 10 : 14-8-2006 : Brighton

Vandaag staat Brighton op het menu.  Maar eerst minder goed nieuws.

Via de radio vernamen wij dat een 12-jarig meisje gisteren zwaar verbrand werd door een blikseminslag in … Eastbourne in … Souvereign Harbour.  We zijn gisteren dus net ontsnapt aan het ergste van het onweer.  Blikseminslag op onze Bon Vivant kunnen  we best missen.

Maar eerst vernam ik via sms nog slechter nieuws vanuit België.  Mijn nonkel is de afgelopen nacht nà een slepende ziekte gestorven.  We wisten dat de dokters al een tijdje de hoop hadden opgegeven, maar toch komt zo’n bericht altijd onverwacht.  De begrafenis is pas volgende maandag.  We denken eraan om vlug over en weer naar België te reizen.  Rond deze tijd zouden we immers terug aan de Franse kant moeten zijn.  We zien wel…

De marina ligt een aantal km van het centrum maar het is wel een leuke wandeling geworden.  Brighton heeft 2 pieren waarvan er één afgebrand is.  De overblijvende pier hebben we afgewandeld tot het einde waar we (nog ne keer) fish & chips aten.  Een heuse kermis staat op de pier opgesteld, samen met tientallen eetkraampjes.  Het was hier dat we toevallig vrienden op motoreis in Kent ontmoetten. 

Zeker een bezoek waard is het Royal Pavilion.  Een juweeltje van de Engelse koninklijke welvaart ten tijde van George IV.  Zéér indrukwekkend vonden we. 

Ook hier hebben we ons gezondigd aan de English way of life : Tea for two with pastery.

Brighton is een gezellige stad.  Zeker de drukte rond het enorme Churchill Square Shopping Centre en het gekrioel in de smalle Lanes, vol met antiek- en juwelenboetiekjes.

Toen wij de terugweg aanvatten, brak de zon eindelijk door het grijze wolkendek, maar bij het passeren van het naaktstrand bleek niemand dit blijkbaar te vatten.

Verwondering bij het betreden van de haven : Bon Vivant was weg !  Rondspeuren gaf als resultaat dat we ze terugvonden en als reden dat de plaats waar we vanmorgen lagen gebaggerd moet worden.  Geen probleem, maar ze mochten ons toch verwittigd hebben…

Nà de apéro gaan we iets uit gaan eten.  Als mijn glas nu leeg geraakt tenminste…

Dag 11 : 15-8-2006 : Nogmaals Brighton

Alles op ’t gemak vandaag.  Beetje laat opgestaan en dus schuift alles (in ons systeem) beetje op.  Na de douche de wandelschoenen aangetrokken om … 200 m verder op terras een koffie te drinken.  Die promenade vol restaurantjes aan de Marine is toch zo aanlokkelijk hé.  Enfin, nu gaan we er echt invliegen, rechtgesprongen en … 100 m verder neergeploft in het zonnetje om ons middageten (14u) naar binnen te werken.  Wandelen gingen we doen, en wandelen deden we tot … aan de bushalte 100 m verder.  “Take us to the other side of town please” En zo wandelden we (eindelijk) via de andere zeepromenade ‘t stad binnen.  Majestueuze chique hotels staan hier zij aan zij en getuigen zo van wat eens het St. Tropez van Engeland was.

Via de gezellige Lanes ging het verder richting “the soul of the city” : The North Lane Taders.  Vroeger het oude visserskwartier, nu de goedkopere boetieks, muziekzaken, curiosashops, kortom alles wat je zoekt vind je zeker hier.  Via de minder toeristische straatjes zijn we dan stilletjes aan terug Marina gekeerd maar halverwege toch de dubbeldekker genomen (en bovenin vooraan gezeten).  Ah bijna vergeten te zeggen : gisteren zijn we dus niet uit gaan eten : vééééééél te veel aperohapjes gegeten !  Dus gaan we vandaag op zoek naar een steak (en gevonden in Beefeater vlak bij Asda).  Eens aan boord tijd om beslissingen te nemen : gaan we morgen door naar de Solent of verleggen we onze route naar Frankrijk ?

Liggeld : 2 dagen 52 €

Marina Brighton : 8/10

Minpunt : 0,20 £/minuut wireless internet – niet verwittigd bij het baggeren

Pluspunt : mooie privé douches, wc en wastafel

Dag 12 : 16-8-2006 : Brighton-Le Havre

We gaan dus naar Frankrijk.  Hoofdzakelijk om 2 redenen : we willen ruim de tijd nemen om de Solent volgend jaar te verkennen door een directe route naar ginder uit te stippelen (en niet zoals dit jaar met veel tussenstops), en omdat we sterk overwegen om onze reis effetjes te onderbreken om de begrafenis van mijn nonkel bij te wonen (en dit gaat nu éénmaal veel makkelijker vanuit Frankrijk).

We hadden echter geen zin om nu reeds al te veel richting België te keren.  Veel keuze hadden we dus niet.  We zouden de langste oversteek sinds onze prille begin maken.  Brighton-Fécamp of Brighton-Le Havre.  Fécamp kan enkel binnengelopen worden rond hoogwater(dachten wij).  Eens over de shipping lane zouden we beslissen of dit haalbaar was of als we dienden uit te wijken naar Le Havre.  Onze wekker liep af om 4u45 en met slapers in de ogen kozen wij het ruime spiegelgladde sop.  De eerste 2 uren zoemde de motor maar toen de wind opkwam konden we tot aan de grote-schepen-autostrade scherp aan de wind zeilen en haalden onze nodige 5 knopen.  Door aankomend verkeer (hoera voor ons AIS-systeem) en door dat eerste stukje te traag te motoren hadden we echter te veel tijd verloren om Fécamp probleemloos binnen te varen.  Koers verlegd naar Le Havre die 80 Nm van Brighton ligt (amai).  De wind viel terug weg (en als ze er terug goesting in kreeg kwam ze net uit die richting natuurlijk).  De zon brak door, en het werd warempel warm aan boord.  Dus hebben we het ons gemakkelijk gemaakt en “Antoine” laten sturen.  Zalig zo op het voordek liggen terwijl je boot zachtjes door de golven klieft op weg naar Frankrijk.  18 uur hebben we erover gedaan (héél rustig en niet gehaast).  Le Havre is een wereldhaven die ten allen tijde kan aangelopen worden.  De laatste mijlen werden echter nog spannend zulle.  De avond viel en zo rond de schemering brak een klein onweer los met gelukkig niet al te veel wind, een relatief vlakke zee, maar wel veel regen.  Met slecht zicht en nu bijna volledige duisternis had ik eerst die kolossale containerboot niet in de gaten die onze richting uitkwam (ter hoogte van Le Havre Entifer).  Toch begreep ik dat het véél zekerder is om achter zo’n mastodont te kruipen dan er voor te gaan liggen. 

Eens op een 5 Nm van de haveningang bleek het trio “GPS-Laptop-Sonja” van goudwaarde.  Ik aan het roer, mijn vrouw binnen aan de kaartentafel achter de laptop.  We maken gebruik van een navigatieprogramma SOB en een C-map kaart van The English Channel to Hamburg (zéér gedetailleerde kaart).  Zij zag ons op het scherm mooi de uitgestippelde route volgen en riep nu en dan eens welke boei ik aan bak- of stuurboord zou zien.  Ze zag ook alle beroepsvaart binnen een straal van zo’n 25 Nm.  Enkel het ontwijken van de talloze vissersboten en de nog buitenzijnde jachten was mijn taak.  Ze loodste me feilloos naar de haveningang (wat geen sinecure is, geloof me, zo in de pikzwarte donkerte).  Hier ging het bijna verkeerd omdat ik het beter meende te weten dan dien computer… Mis dus.  Gelukkig op tijd ingezien en eens binnen de kaaimuren en nà de scherpe bakboordbocht, dreven we stil in de jachthaven rond.  Met dit laagtij stond er weinig water leek het, doch met de hulp van een late opblijver (het was intussen rond 23u30) vonden we dan toch een veilig plaatsje.  Vermoeid maar uiterst voldaan van onze 2de probleemloze oversteek vielen we in een diepe en lange slaap.

Dag 13 : 17-8-2006 : Le Havre

We zijn amper van boord gegaan vandaag.  Moet kunnen vinden we.  Dus onderstaand onze dagindeling :

  • geslapen tot 11u
  • ontbijt in de kuip : spek en eieren met ovenverse warme broodjes (we hebben zo’n klein elektrisch oventje mee die we enkel in de havens gebruiken)
  • stralend weer dus platte rust in de kuip : één leest een boek, ander stippelt de route voor de volgende dag uit
  • middageten slaan we over
  • beetje helpen met vertrekkers en binnenkomers
  • en dan ... de natuurelementen !!!

Nooit meegemaakt maar echt gebeurd.  Een stralende hemel overtrok, werd grijs en donkergrijs, naar zwart toe.  Jachten snelden naar binnen, zodiacs kwamen binnengevlogen met horden 420’s, Lasers, Vaurients en Optimistjes achter zich, booteigenaars legden lijnen bij… Waarvoor ? 

Wel, ik overdrijf niet als ik je vertel dat in een tijdspanne van 1 minuut de wind aanwakkerde van 10 km/u naar 111 km/u (d.i. 11 Bft) !!! 

Alles was stil, plots begon het water te rimpelen, er kwamen kleine golfjes op te staan, de masten begonnen lichtjes heen en weer te slingeren waarbij je de wind hoorde blazen door de openingen in die masten, vallen begonnen te slaan, de regen kwam en striemde neer, de wind wakkerde aan, en landvasten werden snaarstrak aangespannen, vele boten begonnen gevaarlijk over te hellen, de wind huilde en tierde nu door de jachthaven, tonnen water pletsten uit de pikzwarte hemel, in de wind kijken was onmogelijk door de striemende regen, onze Bon Vivant en vele anderen spoelden heen en weer als speelgoedeendjes in een badkuip, buiskappen stonden op kapotscheuren, dichtgebonden zeilen werden van hun giek geblazen, lensgaten konden amper het zoete water aan…

Dit alles duurde zo’n 10-12 minuten, dan kalmeerde het natuurgeweld zich.  Iedereen kwam terug te voorschijn om eventuele schade te bekijken.  Net voor dit alles losbarstte, had ik nog 3 zodiacs de marina uit zijn spurten, hopelijk op weg om hun boeien binnen te halen en niet om achtergebleven kinderen, want anders vreesde ik het ergste voor hen.

De zon kwam er terug door en wij nestelden ons op onze voorpiek om de binnenkomende jachten gade te slaan en onze dag verder te zetten :

  • apero-time : rode wijn en salami op voordek
  • heure de pêcher : visgerei bovengehaald (batje van den Aldi) en avondeten proberen te vangen met als lokaas … salami.  Niet gelukt, dus over naar plan B (zie verder)
  • foto-shoot van Sonja : wel gelukt en verder met plan C (rara…)
  • ons naar douches gesleept en beetje opgezet
  • Le Havre : here we come ! (plan B = uit eten dus)
  • Lekker wokrestaurant gevonden in één van de restaurantjes langs het strand
  • Moe (waarvan ?) terug naar ons drijvend huisje en beetje deze tekst bijgewerkt
  • Slaapwel

Dag 14 : 18-8-2006 : Op verkenning in Le Havre

’t Is ook altijd iets met die zeilers hé.  We waren nog niet helemaal wakker toen mijn lief vrouwtje door haar keukenruitje onze overgebuur zo hard aan zijn genuaschoot zag trekken, dat plots zijn voorstag brak, en gans het rolsysteem naar beneden stortte!  Gelukkig zonder veel andere schade te maken, hing ze daar enkel nog vast aan haar putting aan de voorpiek.  Onmiddellijk werd een lijn strak gespannen ter vervanging van de gebroken stag en met 3 zijn we erin geslaagd de borgring en pen te verwijderen om zo het rolsysteem volledig te demonteren.  Misérie voor de 2 opvarenden natuurlijk.

’s Avonds werd zo’n 8 meter brede catamaran-motorboot op één been binnengesleept.  ’t Scheelde niet veel of de romp zat door de catway.  Ongelooflijk hoe sommige mensen dan gewoon IN hun boot blijven toekijken en geen vinger uitsteken om hulp te bieden.  Onbegrijpelijk…

Rond de middag Le Havre-stad gaan verkennen op zoek naar gezelligheid, sfeer, volk,… Maar hoe we ook zochten, niets, maar dan ook niets die maar in de verste verte geleek op al onze voorgaande wensen.  Jongens, wat een trieste stad is me dat.  De geschiedenis had ons eigenlijk al verwittigd : tijdens WO II werd ALLES door de vertrekkende Duitsers platgesmeten en alles moest dus herbouwd worden.  Dit gebeurde voor 90% met gewapend beton… De stad kreeg door de vele appartementsblokken en brede boulevards een koel uiterlijk, oostblok-achtig.  Kortom wij houden er niet van. Punt.

Wat daarentegen wel lekker is, is de Franse “salade geziers” (eendemagen). 

Ons plan was rond 16u30 Le Havre te verlaten en naar Honfleur te zeilen.  Dit is een prachtig stadje een eindje verderop de Seine.  Jammer genoeg maakte ik in de zeiltijd een berekeningsfout.  Gelukkig meerde naast ons net een zeilinstructeur aan, die ons ons plan afraadde omdat we te laat zouden zijn om Le Vieux Bassin van Honfleur binnen te varen (ik had geen rekening gehouden met het laatste draaiuur van de brug).  Dus…. apéro time. 

Sonja wat inkopen gedaan (verse kabeljauw) en nog zo’n vieze apéro-dingen zoals slakken en gambas (mmm). 

Liggeld : 2 dagen 34 €

Marina Le Havre : 8/10

Minpunt : geen internet, en douches apart te betalen (1,5 €)

Pluspunt : goedkoop – supermarkt dichtbij

Dag 15 : 19-8-2006 : Le Havre-Fécamp

We hebben er lang over getwijfeld, gewikt en gewogen, maar uiteindelijk heb ik vanmorgen de knoop doorgehakt : we gaan niet terug naar België om de begrafenis van mijn nonkel bij te wonen.  We zijn vertrokken op reis met als regel : we nemen zo weinig mogelijk risico’s.  Indien we per trein terugreizen (Le Havre-Parijs-Brussel-Oostende) dan kunnen we pas dinsdagmorgen terug de draad oppikken.  Ruimte om onze plannen bij te sturen ingeval van slecht weer hebben we dan bijna niet.  Hadden ze rot weer voor de komende 2 dagen voorspeld, dan hadden wij toch de returntrip gemaakt.  Maar vanmorgen straalde de zon en kwam een 3 Bf wind uit het zuiden.  Afscheid genomen van onze gebuur-zeillesgever, en om 12u stipt vertrokken naar Fécamp.  Honfleur en verder houden we gewoon voor een andere keer.

Eerst haalden we nog 5 knopen, dan 4 en later 3.  Een onweer kwam opzetten dat enkel regen bracht en jammer genoeg de wind met zich meenam zodat we weeral eens de motor aan het werk konden zetten.  Het was een rustige tocht langs een tochwel indrukwekkende kust van bv. Etretat.

Alhoewel ik aan de hand van de Reeds uitgerekend had om welk uur we binnen konden varen, heb ik voor alle zekerheid toch Fécamp opgebeld.  “Pas de problème monsieur” was hun antwoord.  We hadden inderdaad genoeg water onder onze kiel, maar de felle dwarsstroom maakte het best nog spannend.  Eens binnen lagen we in een prachtig levendige kom.  Nà uitgebreide apéro en kennismaking met verschillende landgenoten (waaronder Eric van Goesting vnz) en nà ons avondeten (vis met groentjes), zijn we nog even de stad gaan bezoeken. Een lief stadje met een Benediktijnenklooster (brouwen van likeur) dat we morgen gaan bezoeken.

Dag 16 : 20-8-2006 : Fécamp

Grijs, triestig weer vanmorgen met nog steeds die aanhoudende 7 Bft wind.  Veel wakker geweest vannacht.  ’t Was druk op de steigers.  Iedereen was lijnen aan het bijleggen, verleggen of verstevigen.  Fécamp is een vrij open haven waar de deining met een zuidwestenwind de haven zo binnenrolt.  Terwijl de wind rond ons gierde, dansten de steigers op en neer en trokken de boten aan hun landvasten.  Telkens ging een schok door onze Bon Vivant zodat het moeilijk was slaap te vatten.  Later die dag toevallig in “Zeilen” een artikel gelezen om dat schokken te voorkomen (wij hebben geen zo’n schokdempende rubbers). 

Nà de verse croissants en baguette klaarde het op en wisselden we de Benediktijnenlikeur voor een frisse wandeling over de falaisen naar het volgende dorpje Yport.  Mooi en rustig wandelen, maar nà de koffie zagen wij het niet meer zitten om dezelfde weg nogmaals te doen.  Dus : andere weg gekozen, maar wel al liftend…

’s Avonds verbroederd met onze gebuur een Wervikenaar van Bluebell uit vvw Nieuwpoort met als bijnaam Jackalou (ooit lid van vnz).  Veel straffe verhalen gehoord bij een glas Waregemse (of waren het er meer ?).  Héél leuk.

Dag 17 : 21-8-2006 : Fécamp

Regen, nat, wind, grijs tot donkergrijs, geen kat op straat, herfstgevoel, 18 graden, waar is die zomer gebleven ????  Tijd voor een cultuurbezoek.

Op naar het Palais Bénédictine.  Op deze buitengewone plaats (dd 1900) wordt de Bénédictine likeur gemaakt.  De architectuur van het Paleis is gewoonweg prachtig : geraffineerd en monumentaal, gedetailleerd en stof om uren te bestuderen vanop een bankje. 

Binnenin kan men verder het mooie paleis bewonderen en zijn collectie kunst : schilderijen, beeldhouwwerken, brandglasramen, ivoor, manuscripten, een zeer uitgebreide verzameling sloten, en zo meer.  Dit alles uit de Middeleeuwen en Renaissance.  Voorts komt men in de afdeling waar men planten en kruiden uit de hele wereld kan voelen, ruiken, zien en proeven.

Dan volgt, nà een korte infofilm, een bezoek aan de kelders en stokerij waar de likeur vervaardigd wordt.  Nadien krijgt men in de “proeferszaal” de kans  om gratis uit 3 verschillende soorten te proeven.  De verleiding was te groot en de smaak te goed om er geen te kopen…

Op aanraden van collega-zeilers ging het dan verder naar l’église Abbatiale de la Sainte-Trinité.  Een zéér mooi bewaarde gotische kerk uit de 12de eeuw. Een internationaal Duits koor was juist aan het repeteren om ’s avonds een Requiem de Mozart op te voeren.  Imposant zulle.

Eric en Lucy van Goesting uit hun veilige cocoon gehaald om aan boord bij ons te aperitieven.  Tweede time, nà avondeten, wij bij hen aan boord.  Wat een ruimte vergeleken met onze kleine schulp!  Mooi schip met alles er op en er aan.  De picon en calvados vloeide zoet binnen…

Liggeld : 3 dagen 52 €

Marina Fécamp : 6/10

Minpunt : zéér onrustig liggen door binnenlopende deining

Pluspunt : gezellige havenbuurt

Dag 18 : 22-8-2006 : Fécamp-Dieppe

Zo rond 11u vertrokken.  Intussen waren Paul en zijn vrouwtje van Impulse (vvw Blankenberge) ook terug gearriveerd in de haven.  Zij hadden een gescheurde genua en door gebrek aan meewerkende zeilmakers hier in de streek, hebben zij een auto gehuurd voor 2 dagen om over en weer te rijden naar Wittevrongel in Blankenberge.  We hebben hun prachtige boot intussen beetje in de gaten gehouden.

Mooie dag op zee gehad met veel zon, maar … bijna geen wind.  Zevenendertig keer zeil gehesen en alle “standjes” uitgeprobeerd, maar toch veel moeten motoren.  Rond 18u aangemeerd in Dieppe, waar de Bluebell intussen ook lag.  Apéro in onze kuip.  Doen die zeilers dan eigenlijk niets anders dan apéritieven ?

’s Avonds na de biefstuk met paddestoelen-roomsaus en oliebollen van de plaatselijke kermis, naar dromenland gereisd.

Liggeld : 1 dag 24 €

Marina Dieppe : 6/10

Minpunt :     Duur !

Redelijk onrustig liggen door binnenlopende deining

Code nodig om van de steigers te geraken

Ver naar sanitair

Pluspunt :    Direct in centrum

Dag 19 : 23-8-2006 : Dieppe-Boulogne

Om 9u45 vertrokken om stroom mee te hebben (om 8u slack, dus beetje te laat, maar tja.. we zijn nog altijd in congé hé).  In den beginne … ging alles goed : zeilen aan 4-5 knopen, maar nà een uurtje draaide wind iets en de directe route was niet meer bezeilbaar.  We wilden niet te laat aankomen in Boulogne dus nà zeilen en motor-zeilen, voort met enkel motor.  De juiste keuze want iets later draaide ons windvaantje bovenin de mast 360° … wind foetsie dus.  Vishengel bovengehaald en hilarische toeren uitgestoken.  Blijkbaar doen we “iets” verkeerd want onze in Ramsgate gekochte “plank” deed niet wat het moest doen.  Resultaat : gebroken molen en geen vis!  Wel veel gelachen.

Nà 52 Nm om 21u30 vastgelegd in Boulogne en Chinees binnengespeeld.  Doodmoe van … niets te doen in slaap gevallen.

Dag 20 : 24-8-2006 : Boulogne

Rustdag.  ’t Goot water.  Echt rotweer.  Nà de boodschappen tijd om het befaamde Nausicaa te bezoeken.  Dit alles-over-de-zee park ligt op het einde van de oostelijke kade aan het strand.  We waren blijkbaar niet alleen want met zo’n hondenweer waren we pas nà een halfuurtje aanschuiven binnen. Via zo’n audioguide (hoofdtelefoontje) werden we netjes van het plankton naar de plaatselijke (Noordzee) bevolking geloodst, om dan verder via het leven in en rond de koralen bij de haaien te belanden.  De zeehonden en pinguïns sloten dit rijtje af.  Als laatste bezochten we nog een tentoonstelling van de reis van J. Cousteau van de Noordpool tot aan Zuid-Afrika, met als voornaamste les en waarschuwing : stop vervuiling van de zeeën!

Zeer leerrijk dit alles en zeker de moeite waard op een grijze dag als vandaag.

Op aanraden van “Goesting” ’s avonds gaan eten in “Le Doyen” in het centrum van Boulogne.  Lekker en de prijzen vallen reuze mee.  Te noteren !

Rond middernacht route voor Duinkerken en/of Nieuwpoort uitgezet, niettegenstaande invitatiebriefje van Bluebell.  Nu effe alles controleren hierbuiten en dodo doen…

Liggeld : 2 dagen 33 €

Marina Boulogne : 5/10

Minpunt :     Zéér onrustig liggen bij het openen van de sluizen

               Sanitair sluit vanaf 22u (enkel nachttoilet bereikbaar)

Als de wind slecht zit kan het er nogal ruiken (stinken) : rioolwater

               Geen enkele vorm van beveiliging

Pluspunt :    Mooie sanitaire blok 

Dag 21 : 25-8-2006 : Boulogne-Nieuwpoort

Warmste dag sedert ons vertrek 21 dagen geleden.  ’s Morgens opgestaan met een stralend zonnetje, maar bijna geen wind.  Vanaf 10u30 zouden we stroom meehebben tot laat in de namiddag.  Ideaal.  De sluizen stonden volledig open zodat er een zéér sterke stroming door de haven vloeide.  Hoe het niet moest hadden wij net kunnen zien van Frans paar met een zwaar motorjacht.  Ze hebben de paardenkracht : dat ze die dan ook gebruiken verdorie.  Bij ons ging alles vlot en eens buiten de havenmuren zetten we met 3 zeilboten koers richting Cap Gris Nez.

Halfweg passeerden we een prachtig oud galjoen(?) op tegenkoers.  Fier met al haar zeilen bij gleed ze langs ons, richting haar thuishaven Boulogne. 

De kaap werd met de nodige hobbelingen genomen en zo ging het rustig verder naar de drukke haven van Calais.  Eén carferry kwam net buiten, twee anderen zaten ons op de hielen om binnen te varen.  Wijselijk gewacht net buiten de groene tonnen en dan vlug haaks over hun vaargeul veiliger water opgezocht.  De roestige industrie van Duinkerken kwam al vlug in zicht maar het was nog te vroeg om eventueel hier binnen te lopen, zodat wij de betonning naar Nieuwpoort opzochten.  Zo rond 22u meerden wij aan bij de WSKLuM.  Op ons computerscherm zagen wij hoe onze koerslijn zich aansloot op die van 3 weken terug.  De cirkel was gesloten ! 

Terug in Vlaanderen dus : worst met appelmoes, patatten en …. champagne!

Dag 22 : 26-8-2006 : Nieuwpoort-Blankenberge

De laatste etappe van onze reis begon rond 10u.  Bijna in één rechte lijn naar Blankenberge.  Toch nog even doorgezet naar Zeebrugge om familie te bezoeken die net een rondvaart in de Zeebrugse haven kreeg met de Euroline .  De Bon Vivant bleek véél te klein om al dat volk te ontvangen dus werden de koffie en de koekjes op de steigers genuttigd.  Nonkels en tantes trokken grote ogen open bij het horen dat wij met onze 8 meter het kanaal overgevaren zijn. 

Een uurtje later terug richting Blankenberge met stroom tegen natuurlijk.  Ons vertrouwde plaatsje lag al van ver op ons te wachten.  Om 18u zetten wij voet aan wal nà 22 dagen zeilen.

Tijdens deze 3 weken hebben wij geen noemenswaardige problemen gekend.  Soms zijn we ontsnapt aan catastrofen zoals we op Kan. 16 konden horen of in de krant lezen : meisje neergebliksemd in Eastbourne, lijk opgevist in Le Havre marina, jacht uitgebrand in Boulogne,

4 vermisten in reddingsvlot in het kanaal, …

Onze eerste oversteek op eigen kiel was een nieuwe ervaring of om het met onze tekst op ons kaartje in de Sloepe te zeggen : “een kleine stap voor de mensheid, maar een gigantische stap voor ons !”   Véél beter dan vorig jaar hebben wij nauwlettend het weer in de gaten gehouden.  Leek het ons te riskant dan bleven wij ter plaatse en hebben op die wijze veel van de aanlegplaatsen (en erbuiten) kunnen zien.  Veel relaxter dan een jaar voordien zijn we zo teruggekeerd.  Intussen ook begrepen wat HET belangrijkste aan een zeilboot is : een goed werkende en betrouwbare motor !  Hopelijk zijn de weergoden ons volgend jaar beter gezind en kunnen we de wind meer haar werk laten doen.

Onze route :

image031

 

 

 

 

 

 

 

 

Oh ja, bijna vergeten : het geheim van de rode lijn…

Wel, in Eastbourne hebben ze een Asda-winkel : zo’n mega GB die 24u/dag open is.  Zéér gemakkellijk om ’s avonds laat boodschappen te doen.  Rond gans dat domein loopt een simpele rode geschilderde lijn…  Deze lijn dient als grens voor de … winkelkarretjes.  Eens over die lijn weigeren de karretjes gewoonweg verder te rijden!  Vernuftige mensen daar in Engeland. 

Sommige mensen zouden in het dagelijkse leven zo’n rode lijn kunnen gebruiken om hen duidelijk te maken waar hun grenzen zijn : tot hier en niet verder.  Of verleggen wij zeilers integendeel juist graag onze grenzen ? 

Tot volgend jaar.

Les deux Bon Vivants.

Sonja en Nico

10:03 Gepost door Les Bon Vivants in Reisjes Bon Vivant | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.