13-01-09

Eerste impressie ...

Toen de eigenaar ons voor het eerst de Snow Goose liet zien, kon je het wel een “Coup de foudre” noemen. Een halve dag rijden bracht ons naar een haventje langs het Markermeer in Holland. De avond voordien had ik mijn vrouw gezegd “Morgen gaan we kijken naar de boot die ons rond de wereld zal brengen”. En zo geschiedde. We stonden op de steiger met z’n drieën stil te kijken naar wat in onze ogen de mooiste boot ter wereld leek! Haar romp was wit als sneeuw, haar lijn sierlijk gevormd als een gans. Haar teakdek werd hier en daar onderbroken door ebbenhouten handgrepen, kisten, beugels, en zoveel andere kleine details. Alsof ze al honderden stormen had getrotseerd troonde haar witte mast hoog boven haar dek uit. Mijn vrouw verdween onderdeks, terwijl ik, uit schrik om nooit meer van boord te willen gaan, nog steeds stond te genieten van deze witte gans.

“Hans Christian” was het toepasselijke type van deze sierlijkheid. Een Belgisch ontwerper, gebouwd op een werf ergens in Taiwan. Roelof, de huidige eigenaar had haar op de kop getikt in de Caraïben, en had ze samen met enkele vrienden over de oceaan naar zijn vaderland gezeild.

Ik zette mijn voet op de roestvrije opstap op het einde van de lange stoere boegspriet. Ze deinde lichtjes het water in en veerde dan gratieus terug omhoog, alsof ze me aan boord inviteerde. Terwijl ik door haar hangboord liep, streelde ik alles binnen handbereik : haar koperen luchthappers, de kolosale giek, het want, haar geoliede vrijboord, haar bronzen handgrepen. Intussen verscheen Sonja terug bovendeks met een smile van hier tot ginder. Beneden zat het dus goed. In een vorig leven had zij een zaak in keukens en interieurinrichting gerund. Alhoewel dit nu reeds een 10-tal jaren achter haar lag, kijkt ze nog steeds naar de materiaalkeuze, de afwerking en de praktische inrichting van de dingen. Haar ogen konden haar verliefdheid niet verbergen : ik kreeg concurrentie van deze witte dame! Toen ik in de kuip achter haar houten stuurwiel ging staan, tja… dan schieten woorden gewoon te kort om zo’n gevoel te beschrijven! Door haar vorm liggen boeg en achterschip hoger op het water dan het middenschip. De buik van het schip komt zo in een dal te liggen en rijst dan naar voor toe terug omhoog om te eindigen in de statige boegspriet. Vanuit de kuip sta je dan als het ware neer te kijken op het enorme dek. In m’n verbeelding zag ik hier tientallen zeerovers over dek lopen, hangen in het want, zittend op de koffers, wijn aan het drinken met hun makkers, terwijl ik de mast inklauwterde en vanuit het kraaiennest de horizon afspeurde naar land.

Dit was een bewonderenswaardig schip, een schip waarbij men stilstaat om alle details in je op te nemen, alsof een mooie vrouw je voorbij wandelt en je het niet kan laten achterom te kijken. Ik was verkocht, de "Snow Goose" was gekocht!

We hebben blijkbaar iets met een “goose”. Jaren geleden bracht de “Bon Vivant”, onze trouwe Challenger Europe, ons over het kanaal naar de Solent, het mekka van de zeilsport in Zuid-Engeland. “Bon Vivant” leek ons een zeer toepasselijke naam voor onze eerste kajuitzeilboot. Eenzaam en hunkerend naar water, lag ze droog op een kleine werf in het Sas van Goes in Zeeland. Ze kleurde letterlijk groen van jaloezie toen ze zag hoe alle boten rondom haar één voor één terug in hun natuurlijk habitat werden gelegd. Haar onderwaterschip bladerde af door gebrek aan nattigheid. Het touwwerk leek ieder moment te zullen verpulveren tot stof. Toen we haar luik ontsloten steeg een muffe geur op uit haar binnenste. Maar toch was die klik er : die klik tussen schip en bemanning. Haar lijn, haar robuustheid, haar gezellige uitstraling, en niet in het minste op haar ruimte binnenin. Ook met de eigenaars, die intussen met een groter exemplaar de Oosterschelde afschuimden, klikte het wonderwel.  We hadden een schip en 2 vrienden voor het leven erbij … (wordt vervolgd)

12:58 Gepost door Les Bon Vivants in Snow Goose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.