10-08-08

Reisje narow boats Engeland 2008

Ludlow Castle

Wij houden van het water.  Daarom niet altijd open water, maar ook de intimiteit en de rust van meren en kanalen trekt ons aan.  Ook het varen met een echt grote boot, zij het nu een zeil- of motorboot, willen we wel eens meemaken.  Dit jaar zagen we onze kans beiden eens te combineren : we zouden een week de kanalen tussen Liverpool en Manchester onveilig maken aan boord van een typische Engelse Narrow Boat...

Eind juni 2008 zoefden we met onze véél te kleine Peugeot 206 naar Boulogne, om daar de Hoverspeed richting Dover te nemen.  In minder dan een uur reden we op de linkerkant van de M-kweet-nie-hoeveel richting Noord-West Engeland.  Ons plan was zo dicht mogelijk bij Anderton Marina (de haven waar ons "bootje" lag) ergens een B&B te zoeken en daar de nacht door te brengen om dan de volgende morgen in te checken.  Stratford-upon-Avon.  Misschien zegt die naam U niets, maar plots hoorde ik uit een zeer ver verleden mijn Engelse leraar roepen "To be or not to be!"  Shakespeare zorgde er voor dat dit stadje, nà London, de meest bezochte stad van Engeland werd.  Dus niet getwijfeld en met een beetje geluk een nest van B&B's gevonden, waarvan ééntje onze voorkeur genoot.  Het historische centrum lag op wandelafstand, dus nà een apéro in de tuin van een pub, en nà een typisch Engelse maaltijd ("iets" met erwten), een prachtige wandeling gemaakt langs de oevers van de Avon, om dan "een beetje" later dan voorzien op de tast ons B&B terug te vinden.

Zonder detailkaart, en zonder gps (ja wij behoren nog tot die kleine selecte groep sukkelaars die de weg nog moet zoeken!), gingen we de volgende morgen op weg naar "onze" marina.  Verbazend vlot loodste Sonja, mijn surogaat gps, mij met haar zoetgevooisde stem, tot pal op bestemming.  We werden er ontvangen door een zéér vriendelijke lady die verbaasd was ons zo vroeg te mogen verwelkomen.  Te vroeg blijkbaar want "ons huis" was nog niet ready.  Om de tijd rond te maken hebben we dan een bezoek gebracht aan de wereldbekende Anderton Boat Lift (wij hadden er nog nooit van gehoord...).  Boten varen een grote bak water binnen, waarna deze omhoog of omlaag beweegt en zo een hoogteverschil van tientallen meters overwint.  Een knap staaltje van techniek.

Terug in de haven moesten wij onze keuze maken uit een aantal mogelijke routes.  Daar het onze eerste keer was raadde de mevrouw ons aan het rustig aan te doen en de route naar Chester te nemen.  Dit bleek nadien een prachtig parcours te zijn.  We kochten ter plaatse een boekje met alle mogelijk uitleg over de te varen route, en kregen middels een schaalmodel uitleg hoe de sluizen werkten.  Iedere sluis moet men immers zelf bedienen : geen automatische toestanden, noch hulp van sluiswachters !!!  Dat zou wat worden...

Vervolgens daalden we de haven in voor een rondleiding aan boord.  Daar lag ze dan : Ludlow Castle! Ons jacht van 20 meter lang en 2 meter breed ! Amai zo'n eind... Oorspronkelijk was het de bedoeling om met z'n vieren de week door te brengen, maar een noodzakelijke ziekenhuisopname, verhinderde het gezelschap van onze vrienden.  We hadden dus ruimte zat : 2 volledige slaapkamers, 2 mooi ingerichte badkamers met douche en lig-zitbad, een prachtig ruime zithoek, en een complete keuken.  Achteraan bevond zich een helmstok (oef, we hebben daar ervaring mee op onze Bon Vivant), alsook een kleine zitruimte aan dek.  Wonderlijk hoeveel stahoogte we binnenin hadden (we zijn tenslotte "groot geschapen" J).  Eén uur duurde de technische wat, waar, waarom  en hoe uitleg, toen de technieker van dienst plots vroeg om een korte testvaart te maken! Pas na slagen van dit examen kon hij de boot vrijgeven... Man man, zenuwachtig dat ik was.... Nie te doen.  Maar allez blijkbaar had ik het niet zo slecht gedaan en na een krabbel op een verzekeringspapiertje, sprong hij van boord en riep ons "a save journey" toe.

Nà de eerste bocht stuurde ik de boot naar de kant en om stoom af te laten was Leffe de perfecte oplossing !  Ons huis voor de komende week lag stevig en statig langszij een kanaaltje niet breder dan een meter of vijf.  De Narrow Boats werden vroeger beroepsmatig gebruikt en voortgetrokken langs het jaagpad door paarden.  Zoals alle historische bouwwerken in Engeland worden deze kanalen perfect onderhouden, zodat we bijna overal langs de oevers konden aanleggen.  Hiervoor hadden we 2 zware hamers en 3 lange ijzeren piketten meegekregen.  Je dreunt ze de grond in , voor, midden en achter vastleggen en klaar is kees. 

Alhoewel het zonnetje (of was het de Leffe?) ons bijna ertoe overhaalde om hier reeds de nacht door te brengen, waren wij toch nieuwsgierig naar wat zich nà de bocht bevond ...  Dus losgegooid, motor aan en aan max. 6,5 km/u onbekend Engeland binnengevaren. 

Onze eerste indrukken ? Overweldigend rustig ! Bijna geen verkeer (dit in tegenstelling tot bv. Canal du Midi) en een prachtig groene omgeving.  Nu eens wadend door de wildernis, met overhangende bomen en rieten velden, om dan later nà de zoveelste bocht tussen de koeien en dwars door uitgestrekte weiden en akkerland te varen.  Of ook hoe we soms werkelijk verwonderd waren hoe het mogelijk was dat 20 meter onder ons een riviertje stroomde.  Werkelijk héél vernuftig die Engelsen.  Maar het spannendste was natuurlijk het nemen van de sluizen ...

Het is alsof bijna alle sluizen op maat gemaakt zijn : één boot vult de ganse sluis! Met voor- en achteraan een meter of 2 over en opzij slechts een paar tientallen centimeters!  Veel kan er niet mislopen maar onze eerste sluis is er toch wel eentje voor 2 boten zeker...

Er lagen enkele boten te wachten om het sas in te gaan.  Dus groentjes als we zijn, dachten we om al die manoeuvres  eerst eens van ver te ontleden.  Dachten we..., want toen de wachtenden hoorden dat het onze eerste sluis was, lieten ze ons gewoon voorgaan!  Daar hadden we niet echt op gerekend.  Van alle toeschouwers kregen we aanwijzingen, dus veel kon er niet mis gaan.  Ikzelf stond aan het roer, terwijl mien keppe het zware werk voor haar rekening nam... (zo hadden ze ons gezegd : men drive, woman work).  Met Engelse hulp leerde ze het beroep van sluiswachter :

  • De woman "springt" van de boot terwijl manlief heel traag verder vaart richting lock
  • Iedere "bediener" zorgt ervoor dat de deuren van de sluis altijd aan beide kanten gesloten zijn, that's a gentlemen's agreement. Bij het stijgen op het kanaal zal bij aankomst de sluis meestal leeg zijn. Dus duw ik deur open voor Nico. Makkie (dan nog wel).
  • Nico vaart het lange gevaarte in de sluis (altijd zonder fenders en/of vastleggen want daar zijn de sluizen te smal voor)
  • Nadien duw ik de deur weer dicht nadat ik gecontroleerd het of de "hatch" in de deuren wel degelijk neergelaten zijn (anders loopt het binnenstromende water er gelijk weer uit)
  • Dan stap ik naar het andere eind van de lock
  • Daar zijn op zo'n 2 meter afstand van de deuren een soort van draaisystemen voorzien waar je met een speciale "sleutel" die we meekregen van de Marina, de hatch in de deuren beetje bij beetje kunt opdraaien, zodat het water zich vult in de sluis. Dit mag niet te vlug gaan want anders gaat het er te geweldig aan toe in de sluis en zit Nico met boot en al in de soep. Maar bij mij was dit geen probleem want ik kreeg met moeite het radersysteem gedraaid. Engelse vrouwen zijn blijkbaar sterke vrouwen.
  • Pas als de sluis volledig gevuld is, en Nico met boot en al toch iedere maal een paar meter gestegen is, is het mogelijk om de deuren weer open te duwen (nadat ik de hatch weer gesloten heb).
  • Nico vaart naar buiten
  • Ik sluit de deuren terug en 'k moet wel iedere keer over een soms wel wankel bruggetje om aan de juiste kant van het kanaal te komen).
  • Dan loop ik terug naar de boot en terwijl Nico rustig doorvaart dicht tegen de kant, spring ik terug op de boot . Op naar de volgende lock. Mijn arm-en beenspieren hebben een goeie oefening gehad in die week.

En warempel, zonder gesukkel tuften we een 20-tal minuten later uit onze eerste sluis.  We hadden het er goed vanaf gebracht.  De volgende sluizen (nog zo'n 25 te gaan) zouden we steeds alleen bedienen, en zelfs nu en dan hulp bieden aan "rookies".

Ons kanaaltje liet ons de achtertuinen van het Engelse stadje Middlewich zien. Geen auto's, geen files, geen gesakker, enkel kabbelend water en stilte dreven ons huisje voort richting volgende "lock".  Enkele mijlen en een aantal sluizen verder vonden we een mooi  plaatsje om te overnachten.  Het kanaaltje vloeide hier op de top van een heuvelrug en zo hadden we een adembenemend uitzicht op de vallei en ondergaande zon.  Zalig !  Sonja's kook- en "andere" kunsten waren het einde van een perfecte dag....

Ontwaken is nooit ons sterkste punt geweest, maar toch waren we al vroeg uit de veren. Gewoon een kwestie van de korte pijn... Nà een English breakfast, onze kloeke engine aan en rustig aan door akkers en koeweiden naar onze eerste "junction", oftewel kruispunt. Nu zou je zeggen dat dit geen probleem kan zijn, maar met een 20m lange neus voor je kan je niet zomaar even om de hoek kijken om te zien of er verkeer afkomt... Dus mien lief door ons kasteel naar de punt en door te roepen naar elkaar kon de bocht genomen worden.  Voor de techneuten onder ons : bij het nemen van bv. een bocht naar stuurboord  draait de neus idd. naar stuurboord, maar de kont verplaatst zich recht evenredig naar bakboord ! Oftewel:  varen met zo'n schip is als rijden met een 20-tonner "Opgepast  zwenkt uit !". Nà een tijdje begint men het sturen op motor beter te begrijpen : hoe meer gas men heeft, hoe beter men kan manoeuvreren.

Wilde paarden, reigers, eenden, vissen, eekhoorns en meer van dat, kruisten onze waterweg.  Ook prachtige Engelse cottages openbaarden zich voor ons.  Boerderijen met immense weiden en ontelbare koebeesten, vervaarlijk uitziende stieren, prachtige merries en hengsten, waren onze stille getuigen. Onthaasten... volledig geslaagd!

Nà een 3-tal mooie EN zonnige dagen bereikten we de rand van Chester.  Groot was onze verwondering toen we echt kilometerslang narrow boats als vaste residenties voorbijvoeren.  Echt honderden woonboten lagen langs de kanaalkant in een eindeloze lange rij te dobberen.  Velen hadden een eigen tuintje en zelfs een tuinhuisje. Een klein gebaar ging onze kant op bij het langzamer varen om zo weinig mogelijk golfslag te veroorzaken.

Iets buiten Chester, niet ver van een typische Engelse pub,  vonden wij een geschikte aanlegplaats voor onze Ludlow Castle. Voor we het echter beseften waren wij al voorbij gevaren.  Ik was geen krak in Wiskunde vroeger maar een 20m lange boot omkeren op een 6m breed kanaal ... Wil je dus ooit zo'n boot huren, hou dan zéér goed rekening met het feit dat je niet zomaar effentjes rechtsomkeer kan maken!  Gelukkig zijn er, zij het in zéér beperkte mate, hier en daar draaipunten voorzien, met afmetingen van zo'n 22m diameter (toch niet veel over...).

Halfweg onze reis werd de volgende dag volledig vrijgehouden om Chester te bezichtigen. Een prachtig Middeleeuwse ommuurde stad compleet met kasteel, kathedraal, rivier, stadsklok en zeer authentieke "Rows", zijnde winkelgaanderijen in 2 verdiepingen. "Jacked potato" als middagmaal en "scones" bij de thee vulden onze maag die dag.  's Avonds terug met de Engelse dubbeldekker om dan in onze pub (wij waren de enige toeristen) een Leffe (of misschien wel 2) samen met fries en een goed stuk vlees binnen te kegelen.

Op de terugweg werd een halt gemaakt bij Wharton's lock, om Beeston Castle te bezoeken.  Deze burcht uit de 13de eeuw torent hoog uit op een rots boven het vlakke Cheshire. Spectaculair ! Ook spectaculair was onze wandeling er naar toe: ons public footpath liep dwars door een weide met zo'n honderd(!) stieren, waarvan de oudste (en gevaarlijkste) er niet bepaald Vlaamsgezind uitzag... Moedig als we zijn (uhum) en met veel lawaai en machtsvertoon met vaste zelfzekerheid (lees gehaast) met mien vrouwtje achter mij bengelend en trekkend aan mijn mouw, getoond waarom wij de dapperste van alle Galliërs genoemd waren...

Eens dit obstakel voorbij en nà het overwinnen van ons gevecht met de zwaartekracht, konden wij boven genieten van een machtig en buitengewoon ver zicht op het onderliggende landschap. In gedachten bracht de teletijdsmachine van professor Barabas ons terug naar de Middeleeuwen met zijn koene ridders en rondborstige jonkvrouwen...  Als een klein stipje lag ons bootje vredig langs het kanaaltje te wachten op zijn passagiers, die haar uiteindelijk op zaterdagmiddag veilig en wel terug aanmeerden in haar thuishaven.

Omdat we ons kasteel slechts dienden te verlaten tegen zondagmiddag, hadden we nog heel de zaterdagnamiddag om Liverpool te bezoeken.  Wie Liverpool zegt denk natuurlijk onmiddellijk aan The Beatles. De eerste 2 uren dus een bezoek gebracht aan de Beatles Story, gelegen in de oude maar volledig gerenoveerde Dockyards (zéér de moeite waard!).  Nadien : shopping in een splinternieuw winkelcentrum, om na een Chinees-waar-je-veel-te-veel-eet-buffet, en een pint in een oer-engelse pub (terwijl Rusland juist 2-0 scoorde tegen Nederland), terug links af te zakken naar Anderton Marina.

De terugweg verliep zonder veel problemen. Alhoewel er een stevige 8 Bf stond bracht de Seacat ons veilig terug naar Boulogne, waar we na de Franse cuisine, nog even gedag gezegd hebben aan de bemanning van Were Die die toevallig in de haven lag.

Wie graag midden in de natuur zit, het rustig aan wil doen, toch wil beschikken over logeerluxe, of gewoon iets totaal anders wil proberen : gewoon doen !

De schipper Nico en zien mokke Sonja.

Foto's van ons rustig reisje in de streek van Liverpool met een typisch engels kanaalbootje : 

10:09 Gepost door Les Bon Vivants in Reisjes met ons tweetjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |